یك عمر دویدیم و به كویت نرسیدیم
دل از تو شكستیم ولی دل نبریدیم
روی تو گل انداخت ز شرم گنه ما
ما از گل روی تو خجالت نكشیدیم
خال لب تو دانهی ما بود و صد افسوس
اندر طلب دانه به هر دام پریدیم
رفتیم و دویدیم همه عمر و نگفتیم
دنبال كه رفتیم به سوی که دویدیم
تو سینهی صد چاک ز ما خواستی و ما
حتی ز فراق تو گریبان ندریدیم
بودیم سرافراز به مهر تو هماره
هر چند ز بار گنه خویش خمیدیم