سلوک منتظران

چه کسی بالا‌ترین آرزویش این است که ظهور امام خود را درک کند و ایشان را یاری نماید؟

آیا هرمؤمنی به این درجه از معرفت و ارادت نائل می‌شود؟

اگر کسی به این رتبه برسد، آیا جز لطف و عنایت خاص خداوند نسبت به او بوده است؟

آیا همین حالت روحی خود بالاترین فرج نیست؟

امام زمان علیه السلام همچون حضرت ایوب در سختی و مصیبت، دوران غیبت خویش را سپری می‌کند و هر روز ایشان با رنج‌ها و دردهایی همراه است که تحمل آن‌ها برای حضرتش بسیار سخت و سنگین می‌باشد. ولی ایشان همچون ایوب- بلکه برتر از او- برهمه‌ی این مصائب صبر می‌کنند. حال اگر یک فرد شیعه، ایمانش به درجه‌ای برسد‌ که فرج امامش را بیش از هر چیز برای رهایی خود ایشان از مصائب و رنجهای خود بخواهد، این انتظار بالاترین درجه انتظار فرج خواهد بود.

انتظار فرج محبوب‌ترین عمل نزد خداوند می‌باشد. چون نشان دهنده‌ی بالاترین مرتبه‌ی توحید در انسان است و ارزش هرعملی در اسلام با معیار توحید سنجیده می‌شود.

امام علی‌ علیه السلام در این خصوص فرموده‌اند:

منتظر فرج باشید. و از رحمت و دستگیری خداوند ناامید نباشید. همانا دوست داشتنی‌ترین کارها در پیشگاه خدای عز و جل انتظار فرج است تا وقتی که مؤمن این حالتِ خود را حفظ کند.

برگرفته از کتاب "سلوک منتظران" نوشته‌ی سید محمد بنی‌هاشمی