بهار٬ بی گل روی دوست؟

 آمد بهار و بی گل رویت بهار نیست

باد صبا مباد چو پیغام یار نیست

بی روی گلعذارم مخوانم به لاله زار

بی گل نوای بلبل و شور هزار نیست

بی سرو قد یار چه حاجت به جویبار؟

ما را سرشک دیده کم از جویبار نیست

بی چین زلف دوست نه هر حلقه‌ای نکوست

تاری ز طره‌اش به ختا و تتار نیست

بزمی که نیست شاهد من شمع انجمن

گر گلشن بهشت بود سازگار نیست

گمنام دهر گردد و ویران شود به قهر

شهری که شاه عشق در او شهریار نیست

ای سرو معتدل که به میزان عدل و داد

سروی به اعتدال تو در روزگار نیست

ای نخل طور نور که در عرصه‌ی ظهور

جز شعله‌ی رخ تو نمایان ز ناز نیست

مصباح بزم انس به مشکات قرب قدس

حقا که جز تجلی حسن نگار نیست

ای قبله‌ی عقول که اهل قبول را

جز کعبه‌ی تو ملتزم و مستجار نیست

امروز در قلمرو توحید٬ سکه زن

غیر از تو ای شهنشه والا‌تبار نیست

در نشأهء تجرد و اقلیم کن فکان

جز عنصر لطیف تو فرمان گذار نیست

جز نام دلربای تو از شرق تا به غرب

زینت فزای دفتر لیل و نهار نیست

در صفحه‌ی صحیفه‌ی هستی به راستی

جز خط و خال حسن تو را اعتبار نیست

وندر محیط دایره‌ی علم و معرفت

جز نقطه‌ی بسیط دهانت مدار نیست

با یکه تاز عزم تو زانو دوتا کند

این توسن سپهر٬ که هیچش قرار نیست

ای صبح روشن از فلق معدلت در آی

ما را زیاده طاقت این شام تار نیست

ما را ز قلزم فتن آخر الزمان

جز ساحل عنایت و لطفت کنار نیست

در کام دوستان تو٬ ای خضر رهنما

آب حیات جز زلبت خوشگوار نیست

ای طاق ابروی تو مرا قبله‌ی نیاز

از یک اشاره که مشیر و مشار نیست

غیر از طواف کوی تو ای کعبه‌ی مراد

هیچ آرزو در این دل امیدوار نیست