بوَد فرزند تو یكتا
 بوَد دلبند تو محبوب‌
 سراسر پاک
 سراپا خوب‌
 
 دو گوش‌  «آمنه‌» بر وحی ذات‌ پاک سرمد بود
 دو چشم‌  «آمنه‌» در چشم‌ رخشان‌  «محمد» بود
 كه‌ ناگه‌ دید روی دخترانی آسمانی را
 به‌ دست‌ این‌ یكی ابریق‌ سیمین‌، در كف‌ آن‌ دیگری تشت‌ زمرد بود
 دگر حوری، پرندی چون‌ گل‌ مهتاب‌ در كف‌ داشت‌
 «محمد» را چو مروارید غلتان‌ شست و شو دادند
 سپس‌ از آستین‌ كردند بیرون‌  «دست‌ قدرت‌» را
 زدند از سوی درگاه‌ خداوندی
 میان‌ شانه‌های حضرتش‌  «مهر نبوت‌» را
 سپس‌ در پرنیانی نقره‌گون‌، آرام‌ پیچیدند
 وز آنجا «آسمانی دختران‌» بر عرش‌ كوچیدند
 
 همان‌ شب‌ قصه‌پردازان‌ ایرانی خبر دادند
 كه‌ آمد تک­سواری در «مدائن‌» سوی «نوشروان‌»
 و گفت‌: ای پادشه‌!  «آتشكده­ی‌ آذرگشسب‌» ما
 كه‌ صدها سال‌ روشن‌ بود
 هم‌ امشب‌ ناگهان‌ خاموش‌ شد، خاموش‌
 به‌ یثرب‌ یک یهودی بر فراز قله‌ای فریاد را سر داد
 كه‌ امشب‌ اختری تابنده‌ پیدا شد
 و این‌ نجم‌ درخشان‌، اخترِ فرزند «عبدالله»
 نوین‌ پیغمبر پاک خداوندست‌
 و انسانی كرامندست‌.
 
 یكی مرد عرب‌ امّا بیابانگرد و صحرایی
 قدم‌ بگذاشت‌ در «ام‌القری» وین‌ شعر خوش‌ برخواند:
 كه ‌ای یاران‌ مگر دیشب‌ به‌ خواب‌ مرگ‌  پیوستید؟
 چه‌ كس‌ دید از شما آن‌ روشنان‌ آسمانی را؟

كه‌ دید از «مكیان‌» آن‌ ماهتاب‌ پرنیانی را؟
 زمین‌ و آسمان‌ «مكّه‌» دیشب‌ نور باران‌ بود
 هوا آغشته‌ با عطر شفابخش‌ بهاران‌ بود
 بیابان‌ بود و تنهایی و من‌ دیدم‌
 كه‌ از هر سو ستاره‌ در زمین‌ ما فرود آمد
 به‌ چشم‌ خویش‌ دیدم‌ ماه‌ را از جای خود كندند
 ز هر سو در بیابان‌ عطر مشک و بوی عود آمد
 بیابان‌ بود و من‌، امّا چه‌ مهتاب‌ دلارایی!
 بیابان‌ بود و من‌، امّا چه‌ اخترهای زیبایی!
 بیابان‌، رازها دارد
 ولی در شهر، آن‌ اسرار، پیدا نیست‌
 بیابان‌، نقش‌ها دارد كه‌ در شهر آشكارا نیست‌
 كجا بودید ای یاران‌؟!
 كه‌ دیشب‌ آسمانی­ها زمین‌  «مكه‌» را كردند گلباران‌
 ولی گل‌ نه‌، ستاره‌ بود جای گل‌
 زمین‌ و آسمان‌  «مكه‌» دیشب‌ نورباران‌ بود
 هوا آغشته‌ با عطر شفابخش‌ بهاران‌ بود
 
 روانت‌ شادمان‌ بادا!
 كجایی ای عرب‌ ای ساربان‌ پیر صحرایی؟
 كجایی ای بیابانگرد روشن‌ رأی بطحایی؟
 كه‌ اینک بر فراز چرخ‌، بینی نام‌  «احمد» را
 و درهر موج‌ بینی اوج‌ گلبانگ‌  «محمد» را
 «محمّد» زنده‌ و جاوید خواهد ماند
 «محمّد» تا ابد، تابنده‌ چون‌ خورشید خواهد ماند
 جهانی نیک می­داند
 كه‌ نامی همچو نام‌ پاک «پیغمبر» مؤید نیست‌
 و مردی زیر این‌ سبز آسمان‌ همتای «احمد» نیست‌
 زمین‌ ویرانه‌ باد و سرنگون‌ باد آسمان‌ پیر
 اگر بینیم‌ روزی در جهان‌ نام‌  «محمد» نیست‌.