شدت اهتمام این دو امام همام در امر به معروف و نهی از منکر روشن است. چنان که حضرت حسین بن علی -درود خدا بر آن دو- در این کار تقیه نکرد و آشکارا در برابر منکر قیام کرد. او - درود خدا بر او- در نامهای به محمد ابن حنفیه، برادرش، هدف قیام خود را برپاداشتن امر به معروف و نهی از منکر و عمل به سیرهی جدش و پدرش، اعلام میکند. درود خدا بر ایشان. این اقامهی نهی از منکر و امر به معروف از ویژگیهای امام حسین است - درود خدا بر او.
این را هم باید بدانیم که تلاشها و کوششهای پدر مهربان امت، امام زمان - خدا در فرجش شتاب کند- در برپا داشتن امر به معروف و نهی از منکر بیمانند است؛ زیرا خدای بزرگ او را مامور کرده است که تمام منکرات را از همه جای گیتی برچیند تا هیچ ظلمی باقی نماند و هیچ کس پناهی برای منکر خویش نیابد.
تا این جا دانستیم امام حسین و فرزندش – درود خدا بر آن دو – در اقامهی این راه انبیا و رکن امان امت، بر همه پیشی گرفتهاند و دین خدا رایاری و زنده کردهاند و هر کدام از این کارها به رای عقل نورانی و شرع وحیانی، کافی است تا بر اهل ایمان لازم گردد انجام دهندهی آن ها، به دعای خیر خویش، یاری رسانند.
لزوم دعا کردن برای انجام دهندهی امر به معروف و نهی از منکر، دو جهت دارد:
نخست. عقل و شرع ما راهنمایی میکنند که آمر به معروف و ناهی از منکر را دعا کنیم؛ زیرا یاران دین خدا و حافظان حدود او هستند. دین خدا را رعایت و به مسلمانان احسان میکنند.
دوم. نخستین درجهی نهی از منکر، انکار قلبی است که هرچند مخفی و باطنی است، آثار بسیار مهم و ارزندهای دارد که در اعضا و حالت بدن، آشکار میگردد. اگر مومن منکری دید که نتوانست از آن بازدارد، در دل، باید آن را انکار کند و از خداوند بخواهد فرد توانایی برانگیزد که منکر را دفع کند و چون میدانیم برطرف کنندهی تمام منکرات و ریشه کن کنندهی همهی بدیها، همان قائم آل محمد است، برماست از خدای بزرگ بخواهیم او را سلامت بدارد و هر چه زودتر دستش را به برطرف کردن همهی منکرات و بدیها، باز گرداند:
یا رب الحسین! اشف صدر الحسین بظهور الحجه
