انتظار فرج، فلسفهی مقاومت است، نه عامل تسلیم.
غیبت، دورانِ انتظار جوشش دوبارهی غدیر عاشورایی در نینوای تاریخ است؛ در بستری از فراتِ ظهور و علقمه نور!
«عصر ظهور» رجعتِ دوبارهی بعثت در حرا، و امامت در غدیر است.
منتظران واقعی، سلاح بر دوشانِ شهادت طلباند، که استقامت مدال و نشانشان است و ایمان رهتوشهی حرکتشان و توکل تکیهگاه همیشگیشان.
منتظران چشم به راه سپیدهی تاریخاند. با بصیرت و جهاد ظلمتِ شب را میشکافند و رها از تعلقات، خود را برای شهادت در رکاب مولا آماده ساختهاند.
انتظار، درختی است که جز اقدام و اصلاح میوهای نمیدهد.
حضرت بقیة الله علیه السلام امام حاضر، ولی زمان، روح زندگی، کیمیای سعادت، چشمه ی حیات و کشتی نجات در روزگار ماست. شبها و روزها می گذرند، سالها از پی یکدیگر می آیند، عمرها به پایان می رسند نسل ها و قرن ها یکی پس از دیگری می آیند و می روند و جماعت انسانها در غفلتی سخت کشنده از این چشمه ی حیات که شناخت او و حرکت در مسر محبت و معرفتش، تنها راه وصول به سعادت مطلق است روزگار می گذرانند و همین غفلت بی توجهی نسبت به این «بزرگترین نعمت الهی» سر منشأ تمام ظلم ها، گرفتاری ها، نابسامانی ها و مشکلات فرا روی جامعه ی بشری است. به راستی غفلت تا کی؟! سوختن و ساختن تا چه وقت؟! آیا خداوند رئوف و مهربان راه گشایش و آسایش را به ما نشان نداده است؟ آیا راه آشتی وارتباط با خداوند تعالی و حجت او بسته است؟!
مسلما چنین نیست.
معمولاً آغاز ارتباط با سلام است.....
می شود با یک سلام آغاز کرد ......
سلام بر آل یاسین
سلام بر او که مایه ی امان زمین است
سلام بر مهدی منتظَر
و سلام برپیروانش
باز هم محرم دیگری از راه رسید و تصویری از بزرگترین مصیبت ممکن، پهنهی جوامع انسانی را سیاه پوش کرده است و چنان آتشی از عشق او در دل ما شعله ور شده است که هیچ آبی تهدیدگر شرارههای آن به سردی و خاموشی نیست.
و اکنون در آستانه دههی سوم ماه محرم، همچنان در غم و عزای سرور و سالار شهیدان کربلا گریانیم و دلخوش به روزی هستیم که فرزند موعودش تکیه بر دیوار کعبه دهد و با صدایی که در تمام عالم شنیده شود بانگ برآرد که :
((الا یا اهل العالم انا القائم المُنتَظَر... الا یا اهل العالم انا صَمصام المُنتقم... الا یا اهل العالم اِنّ جَدّی حُسین قتلوهُ عطشانا... الا یا اهل العالم انّ جدی الحسین طَرحوه عُریانا... الا یا اهل العالم انّ جدی حسین سهقوهُ عُدوانا...))
و از نهان جان خویش آه برمیآوریم و دعا میکنیم که :
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَیهِ وَ قَرِّب بُعدَهُ وَ اَنجِر وَعدَهُ وَ اَوفِ عَهدَهُ.
بار الها بر او درود فرست و دوری او را نزدیک کن و وعدهاش را برسان و به عهدش وفا فرما.
امشب شب یلداست، بلندترین شب سال، شب اول زمستون. این شبیه که همه به یاد دارن و اونرو فراموش نمیکنن. توی این شب همه دور هم جمع میشن و از خاطرات خوب و خوش گذشته حرف میزنند و خلاصه این شب رو به خوبی و خوشی میگذرونند. بعضیها هم این شبشان با دیگر شبها تفاوتی نداره و برخی هم این شب رو غصه دارن و نمیتونن خوشحال باشن (حالا به هر دلیل).
این شب با همهی طولانی بودن و بلندیش (هر چند فقط یک دقیقه طولانیتر از بقیه شبهاست)بالاخره میگذره و سرانجام سحر میرسه. شاید خیلیها دوست داشته باشند این شب طولانیتر بشه! بعضیها هم دوست دارن زودتر این شب بگذره، شاید برخی هم بیتفاوت باشن.
اما یک شبی هست که خیلی طولانی تر از این شبه، طولانیتر و سیاهتر و سردتر!
این شب با شب یلدا یه مشترکاتی داره اول اینکه خیلیها توی این شب مشغول تفریح و خوشگذرانی و استفاده از خوشیهای دنیا هستن و اصلا فکر فردا نیستن. دوم اینکه بعضیها خیلی دوست دارن که این شب طولانی بشه تا بتونن بیشتر خوش باشن و هر کاری هم از دستشون بر میآید برای طولانی کردن این شب انجام میدن غافل از اینکه هر چقدر هم این شب طول بکشه بالاخره سحر میآد و شب با تموم سردی و سیاهیش میره. ولی عده دیگهای توی این شب غصه دارن و تمام آرزوشون اینه که این شب هر چه زودتر بگذره و فردا چشمشون به جمال خورشید روشن بشه و چقدر برای این کار دعا میکنن.
البته شب ما با شب یلدا یه تفاوتهایی هم داره اول اینکه این شب بر خلاف شب و روز زمینی دیدنی نیست و به همین دلیل خیلیها نمیتونن متوجه این شب بشن. خیلیها هم متوجه شب بودن می شن ولی به علت طولانی بودن این اون رو از یاد میبرن هر چند نشونههایی از شب بودن وجود داره که واسهی اونایی که درک میکنن خیلی سخت و طاقت فرساست . دوم اینکه با اتمام شب یلدا زمستون شروع میشه ولی با اتمام شب ما بهار از راه میرسه. اما مهمترین فرق این شب با شبهای دیگه اینه که شبهای معمولی 12 ساعت بیشتر طول نمیکشن ولی این شب بیشتر از هزار و صد ساله که طول کشیده. بله درست حدس زدین این شب طولانی و ظلمانی شب دراز و طولانی غیبت اون خورشیدیه که همهی موجودات و ذرات عالم شب و روز در انتظار طلوع و نور افشانی اون به درگاه خدا دست به دعا برداشتن...
اما امسال شب یلدای زمینی ما یه مناسبت خیلی قشنگ و آسونی به دنبال داره، شب آسمانیترین پیوند روی زمین، فردا روز ازدواج و پیوند بهترین و برگزیدهترین بندگان خداست؛ سالروز ازداوج حضرت علی علیه السلام و حضرت زهرا سلام الله علیه. بزرگزادگانی که خداوند به آفرینش آنها مباهات ورزیده.
سالروز این پیوند خجسته را به پیشگاه مقدس آقا امام زمان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف تبریک و تهنیت میگوییم و از خدای متعال عاجزانه میخواهیم به برکت این روز عزیز از باقی مانده شب دراز غیبت بگذرد و ظهور آقا و مولایمان را برساند.
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَیهِ وَ قَرِّب بُعدَهُ وَ اَنجِر وَعدَهُ وَ اَوفِ عَهدَهُ.
بار الها بر او درود فرست و دوری او را نزدیک کن و وعدهاش را برسان و به عهدش وفا فرما
...خدایا اینک که زمان غیبت طولانی شده و ما از او بیخبریم، یقین و اطمینان به او را از ما مگیر و یاد او و انتظار حضورش و ایمان به حضرتش و قوت یقین به ظهورش و دعا و درود بر وجودش را از خاطرمان مبر. مبادا که طول غیبتش ما را از قیامش نومید گرداند...
...خدایا کاری کن تا اطمینان قلبی ما به قیام او، چون یقین ما به قیام پیامبرت و ایمان ما به آن چه از طریق وحی و قرآن آورده، باشد...
...خدایا در ظهورش تعجیل فرما؛ و او را به یاری خود مؤید بدار؛ و یاری کنندگانش را یاری کن و رها کنندگانش را واگذار و هلاک کن...
...خدایا پس رحمت فرست بر او و پدرانش که امامان پاکند؛ و بر شیعیان برگزیدهاش، و آنان را به آرزوهایشان برسان، و دعای ما را از هر شک و شبهه و ریا و تظاهر، عاری گردان تا دیگری را در کنار تو نخوانیم و جز تو را بدان نخواهیم...
بخشی از دعای معرفت به نقل از مرحوم سید بن طاووس ( رضوان الله علیه)